چوب خشکی را برداشتن  و جنگلی را در آن نظاره کردن 

 وبا چشمانی اشکبار خندیدن ...

این است ایمان.

چرا که برای نخستین بار در زندگی ام آزادی را شناخته ام.  می توانم دوستت بدارم و تو بی خبر بمانی،

می توانم دلتنگت شوم بی آنکه اجازه دهی،

می توانم هر لحظه ی روز به تو فکر کنم و نگرانت باشم بدون آنکه بدانی و بخواهی!

آزادی همین است: اینکه آدمی بی توجه به نظریات دیگران چیزی را که دلش می خواهد احساس کند.

ومن آزادم، زیرا عشق آزاد می کند...

(کوه پنجم ـ پائولو کوئیلو)

...

و اين روزها بيشتر دومي !

خدایا،اگر تو روبروی من ندرخشی،هیچ یک از پنجره های جهان را باز نخواهم کرد و اگر تو به رویم لبخند نزنی،شکوه ها و گلایه هایم را آغاز نخواهم کرد.

خدایا از عقربه های ساعت گله دارم که زمان را با خود بردند و مرا میان زمین و آسمان بلا تکلیف گذاشتند.از روزگار گله دارم که هیچ گاه دست مرا به گرمی نفشرد و پیوسته مرا به سایه ها سپرد. از خودم گله دارم که هرگز پاهایم را به دوردستها نفرستادم و قلب فرسوده ام را زیر باران تند بهاری نشستم.

خدایا کاش حرف عاشقانه ای بودم و دهان به دهان می گشتم.کاش شاخه ای سرسبز بودم و پرنده های فقیر بر شانه ام می نشستند.کاش نرده ای بودم که مسافران خسته به من تکیه می دادند. کاش پشت پرده شب پنهان نمی شدم.کاش اینچنین  و آنچنان نمی شدم.

خدایا این پوست را که تو را دوست دارد،چگونه از خود جدا کنم؟ اشکهایم را که تو در قطره قطره آن پیدایی،چگونه در دستمالی کهنه بپیچم و در صندوق بگذارم؟غمهای مقدسم را که اصل و نسب آنها به تو می رسد،چگونه از یاد ببرم؟

خدایا،امروز که پنجره ای برای تماشا و حنجره ای برای صدا زدن فرشتگان ندارم،امیدم به توست. پس بی آنکه نامم را بپرسی و دفتر های دیروزم را ورق بزنی،دوستم داشته باش.

                وقتی تاسیس کرد حسین بهشت شش گوش"

شب هشتم محرم نذر داشتم نذر تو...

از روز اول خیلی بی تاب بودم دم غروب هشتم خیلی بی قرار بودم فرصت زیادی نداشتم منتظر معجزه بودم

نمی خواستم نذرمو از صفحه اول قرآنم پاک کنم دوست داشتم هر سال با وجود خودت نذر خودتو ادا کنم

برای خدایی که فتاحه یه معجزه کاری نداره مث یه اشاره س ولی...

ولی نشد اون که می خواستم حتی اصلا ندیدمت اما "مریم" رو دیدم هنوز هم تو حال و هوای حرف

 زدنشم یادم نمی ره

صبح هشتم محرم بعد از نماز صبح خواب عجیبی دیدم

تو خواب وعده تو رو دادن :"شب شام غریبان"

الهی رضا برضائک و تسلیما لقضائک...

عصر يک جمعه دلگير

دلم گفت بگويم بنويسم

که چرا عشق به انسان نرسيده است

چرا آب به گلدان نرسيده است

و هنوزم که هنوز است غم عشق به پايان نرسيده است

بگو حافظ دلخسته زشيراز بيايد، بنويسد ؛

که هنوزم که هنوز است چرا يوسف گم گشته به کنعان نرسيده است

چرا کلبه احزان به گلستان نرسيده است

عصر اين جمعه دلگير

وجود تو کنار دل هر بيدل آشفته شود حس

کجايي گل نرگس!

بيا اي گل نرگس

اما نبودنت را نه.........

تلاقی نگاه ما؛ برای من؛ شروع قصه ای آسان و زیبا بود!

سلام بر توکه؛ دوباره می آیی! این روزها نسیم خنکی که از سمت تو می وزد دلم را به شوق آمدنت و دوباره آمدنت تازه می کند! و مانند نوزاد تازه به دنیا آمده را می ماند! می بینمت! ایستاده بر درگاه زندگی!

چشمها به روزنه آسمان دوخته! به دنبال چه هستی؟؟؟؟ به جستجوی که هستی ؟؟؟؟ باور كن؛ باور كن بزرگترین غم این وجود خسته این بوده كه نمی تواند تو را به آرزویت برساند: باور كن این رنجی دوچندان است! ولی برای تو حاضرم هر چیز را پذیرا باشم ...

او منتظر ماست که ما برگردیم/ماییم که در غیبت کبری ماندیم.

ببار اي بارون ببار

بر دلم گريه كن خون ببار

در شب تيره چون زلف يار

بهر ليلي چو مجنون ببار

اي باران ...

          به دلها مهر او فرمان روا بود

                         شنیدم عاشقی شوریده می گفت

رضاجان از ازل ذکر خدا بود.

اگر از درد تو خسته ترینم

تو را می بخشم ای مغرور ای مرد

تو را میخواهم ای مرهم  ای درد!

صدای غم می رسد قد قتل المرتضی(ع)

غصه و غم پا گرفت دل شده دارالعزا

ناله کن ای آسمان قد قتل المرتضی(ع)

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

گواراترین زندگی را کسی دارد که به آنچه خدا قسمت او کرده خرسند باشد.

چه زیبا در به رویم باز کردی

اگرچه دیده ای غرق گناهم

مرا دادی به مهمانخانه راهم

      ** يک خيابان کرده مجـنونم، تو ميـداني کجاست؟ **
                                            ** آن خيابان کوي جانان، قطعه اي از کـربلاست **

      ** يـک خــيـابـان، دل ربـوده از تـمـام عــاشـقــان **
                                            ** هـسـت آنجا جاي پـاي مـهدي صاحـب زمان^(عج) **

      ** يـک خـيـابان، گـشته مـقـتـل گاه جـبـريـل امـين **
                                            ** يکطرف استاده زهراء^(س)،يکطرف ام البنين^(س) **

من پادشاه عالمم         

                           چون سائل حسین (ع)می شم

یا کاشف الکرب میگم و  

                                     امیر عالمین می شم

ذکر ابوالفضل حسین(ع)  

                                       گره گشایی میکنه

خدا نیست اما این حسین (ع)    

                                       کار خدایی می کنه

با هم میخندیدیم مهم نبود کی می بینه کی نمیبنه مهم اینه که تو بودی و من .

خسته شدم از بس گفتم من و تو کی میشه که ما بشیم؟؟؟؟؟

ما یعنی من و تو با هم کنار هم من برای تو تو برای من دیوونه ی اون ما شدنم

دیشب خوابتو دیدم امشب تعبیبرشو!!!! با این تفاوت که تو فقط نگاه کردی و نخندیدی من مردم اما خندیدم گفتم شاید تو هم همین خوابو دیده باشی

ندیده بودی ندیده بودی ندیده بودی.......

تو خواب منو ندیده بودی اگه دیده بودی یه کاری نمی کردی خنده رو لبام خشک بشه

عیبی نداره هر چی که خدای تو بخواد

الهی رضآ برضائک و تسلیمآ لقضائک

 پ.ن:هر وقت با بهاره حرف می زنم باید منتظر یه اتفاق خوب باشم برام اومد داره یا می بینمت یا خبری ازت می شنوم. امشبم با هم حرف زده بودیم که تورو دیدم...

زیبایی چشمان تو ای دوست خدایی ست       هرکس که تو را یافت یقین کرب بلایی ست

کار من  دل خسته  همیشه همه ی عمر         بر گرد در  خانه ات ای دوست گدایی ست

زنده است هر آنکس که ز عشق تو بمیرد       باقی است هر آنکس که برای تو فدایی ست

هجران تو درد دل خود به که گویم           آنچه که مرا می کشد ای دوست جدایی ست

خورشید به شهر مکه چون سر می زد          درسینه کبوتر دلم پر می زد.

       رفتم به در خانه کعبه دیدم                   هستی در خانه علی(ع) در می زد.

چرا پنهان کنم؟... عشق است و پیداست

در این آشفته اندوه نگاهم.

تو را می خواهم ای چشم فسونبار!

که می سوزی نهان از دیر گاهم.

چه می خواهی از این خاموشی سرد؟                                            

 زبان بگشا که می لرزد امیدم!          

 نگاه بی قرارم بر لب توست

 که می بخشی به شادی ها نویدم...

دلم تنگ است و چشم حسرتم باز

چراغی در شب تارم برافروز

به جان آمد دل از ناز نگاهت

فرو ریز این سکوت آشنا سوز.

صبح می خندد و،باغ از نفس گرم بهار

می گشاید مژه و می شکند مستی خواب.

آسمان تافته در برکه و ،زین تابش گرم

آتش انگیخته در سینه افسرده  ی آب.

آه،دیریست که من مانده ام از خواب به دور

مانده در بستر و دل بسته به اندیشه خویش.

مانده در بسترم و هر نفس از تیشه فکر

می زنم بر سر خود تا بکنم ریشه خویش.

چیست اندیشه من؟...عشق،خیال آشوبی

که به بازیم گرفته ست به بیداری و خواب.

می نماید به من شیفته دل رخ به تمام

می رباید ز تن خسته من،طاقت و تاب.

آنچه من دارم از او،هست خیالی که ز دور

چهره بر تافته در آینه ی خاطر من.

همچو مهتاب که نتوانیش آورد به چنگ

دور از دست تمنای من و در بر من!

...می کنم جامه به تن،می دوم از خانه برون

می روم در پی او با دل دیوانه خویش.

پی آن گمشده می گردم و می آیم باز

خسته و کوفته از گردش روزانه خویش.

خواب می آید و در چشم نمی یابد راه

یک طرف اشک رهش بسته و یک سوی، خیال.

نشنوم ناله خود را دگر از مستی درد

آه گوشم شده کر، یا که زبانم شده لال.

ای کاش فدک این همه اسرار نداشت            ای کاش مدینه در و دیوار نداشت

فریاد دل محسن زهرا این است                  ای کاش در سوخته مسمار نداشت